ต่อจากนี้....ไม่มีแล้ว

ไม่มีแล้ว เวลากลับบ้านมาจะมี ใครวิ่งออกมา 

             ต้อนรับด้วยความดีใจ

ไม่มีแล้ว ใครที่คอยเฝ้าบ้านให้เวลาพวกเรา

             นอนหลับ

ไม่มีแล้ว ใครที่คอยเล่นด้วยเวลาเหงา

ไม่มีแล้ว ตอนฝนตกจะต้องออกไปหาใคร

             สักคนนอกบ้านกอดเขาเวลาฟ้าร้อง

ไม่มีแล้ว เวลาที่ออกไปข้างนอกแล้วนึกถึงว่า

             มีใครคอยอยู่ที่บ้าน

ไม่มีแล้ว เวลาไปห้างแล้วต้องซื้อขนม

             กลับไปฝาก

ไม่มีแล้ว ที่เชือกเส้นนี้จะไปผูกใครเวลา

             ออกไปเดินเล่น

ไม่มีแล้ว ที่เราจะต้องคอยอาบน้ำให้เค้า

ไม่มีแล้ว ที่ตอนกลางคืนมองออกไปแล้ว

             เห็นเขานอนอยู่หน้าประตู

ไม่มีแล้ว ที่หลัง มื้อค่ำจะต้องคลุกข้าว

             ให้เขากิน...

--------------------------------------
กะละมังใบนั้น คงจะว่างเปล่า

ไม่มีใครลงไปนอนอีกแล้ว

เวลาอยู่บ้านคนเดียว คงจะอ้างว้าง

ไม่มีใครให้เรียกหา

ช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกันมา 12ปีกว่าๆ

มันเป็นเวลาที่ยาวนาน

เราเติบโตมาด้วยกัน เราอยู่ด้วยกันมา

ตั้งแต่เด็กๆ ความรักและความผูกพันธ์นี้

จะยังคงอยู่ตลอดไป นายเป็นเหมือน

น้องชาย เป็นเหมือนลูกแท้ๆของแม่คนนึง

ครอบครัวที่เคยอบอุ่นเพราะมีนายตอนนี้คงเหมือนมีอะไรบ้างอย่าที่หายไป

ขอให้ไปสู่สุขตินะน้องรัก ...

ต่อจากนี้คงไม่ได้เรียกชื่อนายอีกแล้วสินะ 

" ย่น "

 

ขอให้เวลาเป็นเครื่องบรรเทาความเศร้าไม่อยากร้องไห้อีกแล้ว..

ขอให้แม่ทำใจได้ไวๆไม่อยากให้แม่ร้องไห้อีก..

รักและคิดถึงแกตลอดไปนะ ย่น